Sekcja Arteterapii [KOŁO NAUKOWE STUDENTÓW PSYCHOLOGII KUL]

Neuronalne podstawy biblio- i bajkoterapii?

Dodano dnia: 11 maj 2008r.

Jako że nasza Sekcja interesuje się naukowymi (także neurofizjologicznymi i neuropsychologicznymi) podstawami arteterapii, zamieszczam kilkunastozdaniowy fragment książki Louisa Cozolino "Neuronauka w psychoterapii" na temat neuronalnych podstaw narracji (opowiadania i słuchania opowieści) i, jak sądzę, biblioterapii i bajkoterapii. Owocnego czytania! Przemek Staroń

(póki co w newsach ze względu na chwilowy problem z dodawaniem artykułów)

"Narracje pozwalają umiejscowić się nam w historii. Dzięki tym historiom mamy możliwość obiektywnej charakterystyki samych siebie w nieskończonej liczbie kontekstów. Możemy w wyobraźni uciekać od własnego ciała i chwili obecnej, tworząc inne możliwe tożsamości, sposoby bycia i światy.
Czy przyglądaliście się kiedyś twarzy małego dziecka, gdy słucha zręcznej i dramatycznej opowieści? W jego oczach, w twarzy i w całym ciele można w miarę rozwoju opowiadanej historii dostrzec cały jej dramat. Dziecko doświadcza wielu gwałtownie zmieniających się emocji, słucha uważnie, aby uchwycić każdy szczegół, a nawet krzyczy, ostrzegając bohaterów opowieści.
Słuchanie i opowiada historii zmusza mózg do podejmowania wielu jednoczesnych czynności. Opowiadanie wymaga koncentracji, pamiętania akcji, zachowania kolejności w czasie, odtwarzania emocji, wyrazów twarzy, postaw i ruchów bohaterów oraz zwracania uwagi na reakcje słuchaczy. Proces słuchania i opowiadania historii wiąże ze sobą zachowania, afekty, wrażenia i świadomość w sposób maksymalizujący interakcje najróżniejszych sieci neuronowych. Dzięki opowiadaniu nawiązujemy kontakt z innymi, podzielamy słowa, myśli i uczucia bohaterów opowieści i stwarzamy możliwość lekcji moralnej, oczyszczenia i autorefleksji.
Choć opowiadania mogą się wydawać nieprecyzyjne i nienaukowe (Oatley, 1992), są skutecznymi narzędziami integracji sieci neuronowych na wyższym poziomie (Rossi, 1995). Połączenie zorientowanej na cel linearnej akcji z werbalną i niewerbalną ekspresją emocji aktywizuje i wykorzystuje przetwarzanie lewej i prawej półkuli oraz ośrodków korowych i podkorowych (Siegel, 1999). Struktura narracji dostarcza mózgowi wykonawczemu najlepszą matrycę i strategię nadzorowania oraz koordynację czynności umysłu. Udowodniono, że narracje pomagają zachować bezpieczeństwo emocjonalne, ograniczając potrzebę skomplikowanych psychologicznych mechanizmów obronnych (Fonagy, Steele, Steele, Moran, Higgit, 1991).

(...)

Moim zdaniem rozwojem psychoterapii zawsze kierowały pośrednio zasady neuronauki. Wszystkie formy terapii są skuteczne w takim stopniu, w jakim docierają do procesów budujących i modyfikujących struktury nerwowe w mózgu".